Tibok ng Isipan

May isang gabing aking napagtanto
Ang pangungulila ng katawan sa piling mo
Isang mainit na yakap, sa gitna ng ulang di papigil
Walang kabuluhang bulong na nakakikitil

Sa pangungulilang ito, nagpaalipin ako sa Buwan
Kanyang hinila ang mga damdaming kay tapang
At pinilas mula sa kuko ng puso, ang mga ala-ala
Ng yakap at bulong, at halik sa kathang madla

Ika'y aking hinanap sa dagat, sa langit, at sa mga bituwin
Dahan-dahang umaasa sa pangakong di ka na kikimkimin
Pag-ibig na walang lunas, sakit na walang katapusan
Ito nga ba, marahil, ang ating huling pagtutuos?

malamang hindi.